Απάντηση σε σχόλιο αναγνώστη στην προηγούμενη ανάρτηση

Αγαπητέ Κωνσταντίνε,

Θα προσπαθήσω να βάλω τα πράγματα σε μία σειρά γιατί  έθιξες πολλά ζητήματα (ελπίζω να μου επιτρέπεις τον ενικό).

το σχολείο που θέλεις

Ο δάσκαλος: Λοιπόν παιδιά είστε πλέον αρκετά μεγάλοι, γι’ αυτό και θα μιλήσουμε για το ίντερνετ. Έχετε προφίλ στο φέισμπουκ; Δεν έχετε; κακώς! Θα φτιάξουμε μαζί από ένα στον καθένα. Μην ξεχάσετε να βάλετε και όλους τους φίλους σας, τους γονείς, τα ξαδέρφια, τους παππούδες και τις γιαγιάδες σας να φτιάξουν και αυτοί από ένα. Και μην ξεχάσετε να κάνετε λάικ στη σελίδα της Κόκα-κόλα! Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να επισκευάσουμε την κάτω αίθουσα και τη θεατρική σκηνή! Χτύπησε κουδούνι πάω να πιω μια ζίροου και σας προτείνω να κάνετε κι εσείς το ίδιο.

Το μέλλον των παιδιών μας...

Είμαι μπερδεμένος. Πίστευα ότι η θέση μας ήταν στο ευρώ. Πίστευα ότι παρ’ όλα τα λάθη και τις παραλήψεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, θα έπρεπε να τους ψηφίσω για να μην κινδυνεύσει η ευρωπαϊκή πορεία της χώρα.

Μετά ήρθε η διαφήμιση…

Η κρισιμότητα της εποχής και η διαχρονικότητα της φυλής μας

Η εποχή είναι κρίσιμη. Βρισκόμαστε σε κομβικό σημείο. Δεν είναι ώρα για πειραματισμούς και επαναστάσεις. Αναγνωρίζω ότι έγιναν κάποια λάθη από τα κόμματα εξουσίας όμως θα ήταν πολύ επικίνδυνο να παίξουμε με την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.

Οι διαμαρτυρίες κατά των πολιτικών αμαυρώνουν την εθνική μας εορτή

Αυτο είναι το δεύτερο γκολ που τρώω. Για το πρώτο πατήστε εδώ

Η ημέρα της 25^ης Μαρτίου είναι μέρα εθνικής επετείου. Δεν είναι μέρα για διαμαρτυρίες. Είναι η μέρα που αριστερόχειρες και δεξιόχειρες, ολυμπιακοί και παναθηναϊκοί, κρεατοφάγοι και χορτοφάγοι, όλοι μαζί γιορτάζουμε και δε διαμαρτυρόμαστε. Οφείλουμε ευγνωμοσύνη γι’ αυτούς που πολέμησαν  για την ελευθερία και για τα ιδανικά τους και αυτή εκφράζεται με το να μη διαμαρτυρόμαστε.

Ενωμένοι λοιπόν με την πολιτική μας ηγεσία, πρέπει να γιορτάσουμε όλοι μαζί την ιστορική αυτή στιγμή. Ας μην αμαυρώσουμε την επέτειο. Ας δείξουμε εμπιστοσύνη στους ηγέτες μας γιατί το γένος μας αν είναι  ενωμένο δεν πρόκειται ποτέ να πάει χαμένο.

Με αυτές τις σκέψεις στο μυαλό μου είπα να μοιραστώ μαζί σας μερικές από τις πιο ένδοξες στιγμές στη ζωή των ηρώων μας, αυτών που ξέρουν εκεί που βρίσκονται ότι με το να μη διαμαρτυρόμαστε αλλά να γιορτάζουμε όλοι μαζί, οι θυσίες τους δεν πήγαν χαμένες.

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης και οι εσωκομματικές εκλογές

Το 1973, τέσσερις Σουηδοί που κρατήθηκαν ως όμηροι για έξι ημέρες σε θησαυροφυλάκιο τράπεζας, κατά τη διάρκεια της ληστείας, «δέθηκαν» συναισθηματικά με τους εγκληματίες που τους κρατούσαν, ένα φαινόμενο που ονομάστηκε Σύνδρομο της Στοκχόλμης.